เด...ซี่
" เธอโกรธฉันไหม...ที่ฉันทิ้งเธอไป ? "
เพียงแค่เริ่มต้นบทสนทนา
ในโปรแกรมสนทนาออนไลน์ได้แค่ไม่กี่ประโยค
ผมก็ถูก "เธอ" ถามด้วยคำถามข้างต้นนี้ ...
แม้จะเป็นการไม่เหมาะสมนัก
แต่ผมก็ตอบคำถามของเธอด้วยคำถาม...
..."ทำไมจู่ๆ ถึงได้ถามขึ้นมาล่ะ...
แล้ว...เธอคิดว่าฉันโกรธเหรอ? "
คำถามแรก ลอยหายไปกับอากาศ...ไร้ซึ่งการเฉลยใดๆ
สิ่งที่ผมได้รับกลับมา มีเพียงคำตอบของคำถามที่สอง
" อื้อ "
... "งั้น ให้โอกาสคิดใหม่อีกที "
"ตอนแรกเธอก็คงโกรธ...ตอนนี้เธออาจจะลืมแล้ว "
... "ฉันเคยบอกเธอไปแล้ว ตั้งแต่ พ.ค. ปี 4x เธอจำไม่ได้เหรอ ? "
"เธอบอกว่าอะไร? "
... " ฉันบอกว่า...'ฉันยกโทษให้เธอทั้งหมด'..."
" แล้วฉันขอโทษเธอหรือยัง ? "
... " อืม..."
" งั้น ฉันขอโทษเธออีกที "
... " ไม่ต้องแล้วล่ะ จะขอโทษทำไม ^___^ "
" เผื่อเธอยังไม่หายโกรธ "
... " ไม่ต้องหรอก ^__________________^
คนโกรธที่ไหนจะยิ้มหน้าบานได้ขนาดนี้ ? "
" ...ก็คนโกรธที่อ้วนไง ! "
หลังจากนั้น
บทสนทนาของเราสองคน ก็เริ่มไร้สาระมากขึ้น...ไปจนจบการสนทนา
แต่หลังจากจบการสนทนา
คำพูดบางประโยคของ "เธอ" ...ยังคงอยู่ในมโนสำนึกของผม
" เธอโกรธฉันไหม...ที่ฉันทิ้งเธอไป ? "
"ตอนแรกก็เธอคงโกรธ...ตอนนี้เธออาจจะลืมแล้ว "
2 ประโยคนั้น ทำให้ผมต้องมานั่งทบทวน
...ในวันเหล่านั้น ผมโกรธเธอหรือไม่ ? ...
ผมตั้งคำถามกับตัวเอง ก่อนที่จะระลึกย้อนไปในความทรงจำ
อาจเป็นเรื่องแปลก
ที่สำหรับผม ความทรงจำที่เกี่ยวกับ "เธอ"
ยังคงชัดเจนอยู่เสมอ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน
เพียงแค่หลับตาลง...
ทุกอย่างก็กลับมาให้เห็นตรงหน้า
...เหมือนผมได้กลับไปมีชีวิตอยู่ในวันเหล่านั้นอีกครั้ง...
...
พ.ค. 254x
ความสัมพันธ์ของผม กับ "เธอ" ในตอนนั้น...
แม้เราจะแทบไม่ต่างอะไรกับคู่รักทั่วไป...
แต่เราก็ไม่ใช่คู่รักกันอีกแล้ว
... อย่างน้อย นั่นก็เป็นสิ่งที่เราตกลงกันไว้
ตั้งแต่ปลายปีก่อนหน้านั้น...
ดังนั้น ถึงเธอจะมีใครเข้ามา
ผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องใดๆ...
และที่น่าประหลาดใจก็คือ...
วันที่คนรักคนปัจจุบันของเธอ เข้ามาในชีวิตของเธอเป็นวันแรก
คือวันเดียวกัน กับวันที่ผมกับเธอเลิกกัน
สิ่งที่ผมทำได้ในเวลานั้น
มีเพียงแค่คอยเฝ้าดูอยู่ข้างๆเธอ
เฝ้าดูเขาคนนั้น มีตัวตนมากขึ้นเรื่อยๆ
และสำคัญมากขึ้นเรื่อย...ในใจของเธอ
...ผมทำได้เพียงแค่นั้น...
ในบางครั้ง ผมนัดเธอไว้หลังเธอเลิกงานสอนพิเศษ
แต่เขากลับมาเซอร์ไพรส์เธอ โดยมาหาเธอที่ๆเธอสอนพิเศษ...
ก่อนที่ผมจะเดินทางไปถึงที่นั่น...
ผมก็ต้องเปลี่ยนเส้นทางกลับบ้านไป โดยที่ไม่ได้เจอทั้งเขาและเธอ...
เพราะหากเขาได้เจอผม และรับรู้เรื่องระหว่างผมกับ "เธอ" มากขึ้น
เขาอาจจะไม่สบายใจก็ได้...
เขาไม่ได้ทำผิดอะไร
เขาไม่จำเป็นจะต้องได้รับความทรมานใดๆ
...เหมือนอย่างที่ผมเคยรับมาก่อน...
ความรู้สึกในเวลานั้น ผสมปนเปกันจนเกือบจะแยกแยะไม่ออก...
... เสียใจ
ที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันในสถานะที่หวังไว้...
... ปวดใจ
ที่ต้องเห็นเธอกับเขา สำคัญต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆ...
... บีบหัวใจ
ที่ต้องเห็นเขามาแทนที่ ที่ผมเคยอยู่ตรงนั้น...
ทรมาน จนบางครั้งนึกอยากให้หัวใจหยุดเต้น
แต่ถึงอย่างนั้น ผมอก็อยากให้เธอมีความสุข
อยากที่อยู่ข้างๆเธอ... ไม่ว่าจะเป็นสถานะอะไรก็ตาม
ผมดีใจทุกครั้ง ที่ได้เห็นเธอยิ้ม เธอหัวเราะ
... แม้ว่ารอยยิ้มนั้น จะไม่ได้เกิดขึ้นจากผมก็ตามที...
อะไรที่ผมทำให้เธอได้ โดยที่ไม่เกินขอบเขตของความสัมพันธ์
ผมยินดีที่จะทำเสมอ
จนถึงตอนนี้...
ผมไม่พบความรู้สึกใดๆ ที่พอจะเรียกได้ว่า "โกรธ"
อยู่ในความทรงจำของวันเหล่านั้นเลย...
เวลาค่อยๆ เหยียบย่ำผม ในทุกวันที่ผ่าน
แต่ในขณะเดียว มันก็เยียวยาผมด้วยเช่นกัน
จนกระทั่งวันนั้น...
วันที่เธอและเขา กลายเป็นคู่รักกัน
แม้ผมจะคิดว่า ด้วยเวลาที่ผ่านมา ผมเตรียมใจมาดีพอแล้ว ...
แต่เมื่อเวลานั้นมาถึงจริงๆ...
... ผมกลับพังทลาย...
ผมเสียสติถึงขั้นที่ถามเธอไปว่า...
... " ฉันกับเขา ใครสำคัญกว่ากัน ? "
ทั้งๆที่เป็นคำถามที่รู้ดีแก่ใจ ว่าไม่ควรจะถามที่สุด
และไม่ได้อยากรู้คำตอบเลยสักนิด
แต่เธอก็ตอบผมว่า...
" สำคัญคนละแบบ "
...
หากคำตอบที่ได้ บ่งบอกว่าเขาสำคัญกว่า
อาจทำให้ผมในเวลานั้น ทรมานน้อยลงกว่าที่เป็น...
กว่าที่ผมจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้
กว่าที่ผมจะรักษาสมดุลในใจของตัวเอง
ให้ไม่ต้องการอะไร มากไปกว่าให้เธอมีความสุข
และกลับไปยืนข้างๆเธอ ได้อย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ อีกครั้ง
ก็เป็นเวลาหลังจากวันเหล่านั้น ร่วมปี...
...
หลังจากระลึกถึงความทรงจำในวันเหล่านั้น
แก้มของผมก็เป็นสถานที่รองรับรอยยิ้ม...
ในขณะที่มันก็รองรับน้ำตาไปพร้อมๆกัน
ความรู้สึกเช่นนี้ คงไม่เฉียดใกล้คำว่า "โกรธ"
ผมไม่เคยโกรธเธอเลย...
แต่ในสมัยก่อนๆ ... มีอยู่ครั้งหนึ่ง
ที่เธอโกรธผม...
และผมซื้อดอกไม้ไปง้อเธอ
มันไม่ใช่ของมีราค่างวดอะไรนัก
เป็นแค่ดอกทานตะวัน ดอกใหญ่ๆ ดอกหนึ่ง
ที่ผมพอจะหาซื้อได้ในยามที่ร้านรวงส่วนใหญ่ปิดไปแล้ว
ตอนที่เธอได้รับดอกทานตะวันนั้น
ผมแยกแยะสีหน้าของเธอไม่ออก
ว่ามันเป็นสีหน้าของคนกลั้นยิ้ม... หรือกลั้นร้องไห้กันแน่...
"เธอ" ที่มีสีหน้าแปลกพิลึกในเวลานั้น บอกกับผมว่า
" เธอรู้ไหม ว่าฉันชอบดอกไม้อะไรมากที่สุด ? "
... " ไม่ใช่ทานตะวัน...ใช่ใหม ? " (ผมตอบคำถามด้วยคำถามอีกแล้ว)
" อื้อ ไม่ใช่หรอก แต่มันคล้ายกันมากเลยนะ
ดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุด เหมือนดอกทานตะวันนี่แหละ
แต่ขนาดเล็กกว่านี้มากๆ "
... " ถ้าอย่างนั้น ดอกมัมงั้นเหรอ ? "
" ไม่ใช่ดอกมัมนะ... มันคือดอกเดซี่ต่างหาก "
... ดอกเดซี่ คือดอกไม้ที่เธอชอบ
ผมจำขึ้นใจมาตั้งแต่ตอนนั้น
เวลาที่ผมบังเอิญผ่านร้านขายดอกไม้
ผมจะกวาดสายตามองหาดอกเดซี่เสมอๆ
แต่ก็ไม่เคยได้เจอร้านไหนที่บังเอิญผ่าน แล้วมีวางขาย
จนกระทั่งไม่นานนี้
ผมเพิ่งจะได้รับรู้เรื่องบางอย่างเกี่ยวกับดอกเดซี่...
นั่นคือภาษาดอกไม้ของมัน...
และทันทีที่ได้รับรู้
แก้มของผมก็ต้องรองรับรอยยิ้ม และน้ำตาอีกครั้ง
ภาษาดอกไม้ของดอกเดซี่...
" ความรักที่ซ่อนเร้น "
____________________________________
Update ตารางแสดง
with ละอองฟอง
ช่วงนี้ ปิดอัลบั้มครับ
รออัลบั้มหน้านะฮะ
__________________________
with Jetset'er
- ยังไม่มีคิวงานเพิ่มเติม
__________________________
with "ก้อย-โย่ง"
- 11 ก.ค. Melody of life @ Central World
mr-keys
5 ก.ค. 2552 เวลา 03:52 น.
