ซ้ำ...ซ้ำ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ดูท่าหอประชุมแห่งนี้ จะมีมนต์ขลังอะไรสักอย่าง

หรือบางที มันอาจเป็นแค่เหตุบังเอิญ

 

 

 

 

 

ผมไม่เคยลืมวันเกิดของ"คุณ"

ถึงแม้ผมจะรู้จักคุณมาไม่กี่ปี

แต่ตั้งแต่เรารู้จักกันมา ผมก็ไม่เคยลืมที่จะอวยพรวันเกิดให้คุณในทุกปี

วันนี้...ก็เช่นกัน

 

 

 

ผมเลือกวิธีส่ง sms ในการอวยพรเหมือนทุกครั้ง

สั้น กระชับ สื่อสารทางเดียว

ไม่ต่อความยาว หากไม่จำเป็น

 

 

 
แต่คุณโทรกลับมาหาผม :)
 

 

 

ดูท่าทางคุณจะแปลกใจ ที่ผมจำวันเกิดคุณได้ในทุกปี

ทั้งที่ตลอดปี เราไม่เคยติดต่อกันเลยสักครั้ง

...สำหรับผมแล้ว มันไม่น่าแปลกใจเลย

คนที่ผมให้ความสำคัญ ผมจะจำสิ่งต่างๆที่เกี่ยวกับเขาได้เสมอ

 

 

คุณรู้ไหม...ว่าในช่วงเวลาที่เคยได้ใกล้ชิดคุณ

ผมมีความสุขมากแค่ไหน

 

 

คุณรู้ไหม...ในตอนนั้น ไม่ว่าจะหลับหรือตื่น

ผมเพ้อฝันถึงคุณ...
 

 

 

 

ถึงช่วงเวลาเช่นนั้นจะผ่านไปแล้ว

ก็มีบ่อยครั้ง ที่ผมอดไม่ได้

ที่จะมองหาใบหน้าของคุณ ท่ามกลางคนนับร้อย นับพัน

โดยเฉพาะเมื่อผมอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมอาชีพของคุณ
 

 

 

" ยังไม่เคยฟังปรีดิ์เล่นสักครั้งเลยนี่นะ "

 

คุณพูดกับผมทางโทรศัพท์เช่นนั้น

 

... " ไม่แน่นะครับ อาจมีสักครั้ง

ที่ได้ยินเสียงที่ผมเล่น โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นผมก็ได้ "

 

ผมพูดออกไปอย่างที่คิด

แต่ก็ไม่ได้คิดว่ามันจะเป็นจริง

 

 

 

ระยะเวลากว่าหนึ่งปี จะบีบอัดให้เหลือแค่ 10 นาทีคงลำบาก

บทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างผมกับคุณ

เลยยืดยาวออกไปกว่า 1 ชม.

นานพอที่จะทำให้เราค้นพบความบังเอิญบางอย่าง

 

 

" เออ ตอนวันพ่ออ่ะ ไปสัมนาที่เขาใหญ่

แล้วมีวง 'คอเรสเตอรอล บู บู'  มาเล่นด้วยล่ะ "

 

เรื่องที่คุณเล่า ทำเอาผมต้องยิ้มกว้างๆหนึ่งครั้ง

ก่อนที่จะถามคุณว่า...มันคืองานนี้ใช่ไหม ?

 

 

 

เพราะงานนั้น ผมเป็นคนที่เล่นอยู่บนเวที

ปกติผมไม่ได้เล่นกับวงที่ว่า

แต่วันนั้น ผมได้รับการขอให้ไปช่วยเล่นแทนสมาชิกที่ขาดไปของวง

จัดว่าโชคดี

 

 

แต่ในความโชคดี ยังมีความโชคร้าย...

วันนั้นผมนั่งเล่น  เครื่องดนตรีจึงบังหน้าผมพอดี

การที่คุณจะเห็นหน้าผมนั้น แทบเป็นไปไม่ได้

และแน่นอน ... ถึงวันนั้นผมจะรู้ตัว

ว่ารอบๆตัวผมมีแต่เพื่อนร่วมอาชีพของคุณ

ถึงผมจะแอบมองหาคุณอยู่บ้าง

แต่เมื่อต้องเล่นเพลงที่ไม่คุ้นเคย

ผมก็ต้องเจียดสมาธิมาอยู่บนเวทีให้หมด

 

 

แถมตอนที่คุณป๊อบแนะนำผม

คุณก็ดันลุกไปเข้าห้องน้ำเสียนี่...

 

 

เป็นความบังเอิญ ในความบังเอิญจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

บทสนทนาทางโทรศัพท์ระหว่างผมกับคุณ ยังคงดำเนินต่อไป

 

 

... " เห็นไหมครับ เคยฟังผมเล่น โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นผมจริงๆด้วย "

" บังเอิญจังเนอะ "

... " แต่ถ้าอยากฟังแบบไม่บังเอิญล่ะก็...

วันนี้ผมมีเล่นที่หอประชุม ม.ธ. ท่าพระจันทร์ 

กับวง Armxxxxx  สนใจมาดูไหมครับ ?  "

" เอาสิ "

 

 

...

 

 

 

ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดสั้นๆ สองคำ จะมีพลังขนาดที่ทำให้ผมหงายหลังได้

 

 

 

 

และดูท่าทางว่า หอประชุมของมหาวิทยาลัยแห่งนี้

จะมีมนต์ขลังอะไรบางอย่าง...

เพราะเมื่อเดือนนี้ของปีที่แล้ว "เธอ" ก็มาดูผมที่นี่

 

 

 

 

 

 

 

ถึงแม้สุดท้ายแล้ว คุณจะมาไม่ทัน

แต่ผมก็คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น

รวมทั้งเรื่องที่เราบังเอิญอยู่ใกล้กันแค่ไม่กี่เมตร แต่ก็ไม่เห็นกัน

 

 

 

มันน่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว

 

 

 

 

 

เพราะไม่อย่างนั้น หากผมได้พบกับคุณอีกครั้ง

 

 

 

ผมคงจะต้องตกหลุมรักคุณ  ซ้ำ-ซ้ำ

 

 

และคราวนี้อาจจะปีนไม่ขึ้นอีกเลยก็ได้

 

 

 

_________________________________

 

Update ตารางแสดง

with ละอองฟอง 

ช่วงนี้ ปิดอัลบั้มครับ

รออัลบั้มหน้านะฮะ

__________________________

with  Jetset'er

ยังไม่มีคิวงานเพิ่มเติม

__________________________

with  "ก้อย-โย่ง"

 

30 ม.ค.  Fat Festival จ.เชียงใหม่

 

 

 

mr-keys
11 ม.ค. 2553 เวลา 04:15 น.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่